A Travellerspoint blog

Van Salta naar Tucuman

4 februari t/m 9 februari

sunny 30 °C

We gaan met een tourtje van Salta naar Cachi, omdat het met het openbaar vervoer niet gaat lukken. Het traject is schitterend. Via een kronkelende weg rijden we door Quebrada de Escoipe, een groene vallei. We zien diverse natuurwonderen, zoals la recta del Tin Tin, een oude lange kaarsrechte Incaweg, en el Parque Nacional los Cardones, met duizenden cactussen. In het dorpje Cachi, ergens verstopt tussen hoge bergen, nemen we onze lunch, waarna we terugkeren naar Salta.

In de afgelopen maanden hebben we het idee gekregen dat we een beetje Spaans konden verstaan. Spreken blijft lastig, maar verstaan gaat wel (vinden we zelf). In de buurt van Salta spreken ze helaas ineens een ander soort Spaans. Wij begrepen bijvoorbeeld al een tijdje dat pollo wordt uitgesproken als pojjo en een kip is, maar hier wordt een kip ineens aangesproken als posjo. Niet dat we ooit posjo of pojjo bestellen, maar het is een voorbeeld van de andere uitspraak van de woorden met dubbele el. Om nog maar te zwijgen van de gewijzigde uitspraken van alle andere letters.

Zo gaan wij de volgende dag naar wat wij Kaffajate noemen, maar wat hier ineens Kafasjate heet. Gelukkig weet de buschauffeur waar het ligt. Helaas hebben we al snel pech met de bus. Na tien minuten staan we stil, en menen we te begrijpen dat de luchtgekoelde remmen het niet goed doen. Op zich is het in de bergen wel handig als de remmen enigszins gekoeld worden, dus zijn we blij dat er hulptroepen komen om de boel te repareren. Na een uurtje gaan we verder, mét remmen.

Het parcours is absoluut prachtig, en uniek ten opzichte van wat we eerder zagen. De vallei tussen Salta en Cafayate wordt gaandeweg steeds mooier. De bergen zijn kameelbruin en diepgroen, maar steeds vaker helemaal okerrood, gekleurd door de mineralen (zoals koper en ijzer) in de stenen. Met het risico om uitgemaakt te worden voor snobs: we vinden het nog het meest lijken op Monument Valley in California. Omdat we het vanuit de bus niet echt goed kunnen zien, nemen we de volgende dag een taxi om het mooiste gedeelte nogmaals te bekijken (en de nodige foto´s te nemen).

Het dorpje Cafayate zelf is erg leuk. De omgeving is prachtig, zoals hierboven beschreven, maar bovendien liggen er tientallen wijngaarden rondom het dorp. We bezoeken op de fiets (zonder versnellingen) de wijngaard van Etchart, en drinken op onze drie avonden in Cafayate graag de (hoofdzakelijk) witte wijnen van de andere wijnhuizen. Wat Cafayate voor ons helemaal compleet maakt, is dat we een van de mooiste hotels van de afgelopen periode hebben, met een heerlijk zwembad. Kortom, we relaxen een paar dagen.

Vanuit Cafayate gaan we vervolgens via Quilmes (de grootste archeologische opgraving van Argentinie) naar Tafi del Vale, een Zwitsers ogend dorpje. In Tafi wordt veel fruit geteeld, en er staan prachtige zomerhuizen van de rijkeren uit Tucuman, waar we ons rondje door dit gedeelte eindigen. In Tucuman is ooit de Argentijnse onafhankelijkheid getekend. De grote stad is ook bekend door de rietsuikerindustrie. Rondom de stad liggen rietsuikerweilanden tot zover we kunnen kijken.

Onderweg tussen Salta en Cachi.

cachi_1.jpg
cachi_2.jpg
cachi_5.jpg

Het dorpje Cachi
cachi_3.jpgcachi_4.jpg

Wijn en biefstuk, dat maakt Argentinie vooral erg lekker.
Cafayate_1.jpg

De vallei tussen Salta en Cafayate
Cafayate_2.jpgCafayate_3.jpg

Onze fietstocht.
Cafayate_4.jpg

Quilmes
Quilmes_1.jpgQuilmes_2.jpg

Tucuman
Tucuman_1.jpg
Tucuman_2.jpg

Posted by capibara 13:55 Archived in Argentina Tagged tourist_sites Comments (1)

Salta en noordelijke omstreken

1 februari t/m 3 februari

sunny 25 °C

De vervolgplanning heeft de nodige hoofdbrekens gekost. Totnogtoe was de route redelijk eenvoudig. We wisten wat we wilden, waar het was, en hoe we er konden komen. Vanaf Buenos Aires wordt het ineens lastiger. Wat willen we eigenlijk nog zien in de komende periode? Hoe plakken we dat een beetje handig aan elkaar vast? We kunnen doorsnellen naar Brazilie, of niet. We kunnen nog een extra stukje Argentinie doen, of niet. We kunnen via Uruguay naar Brazilie, of niet. We kunnen gewoon naar huis gaan, of niet. Die laatste optie valt overigens redelijk snel af...

Uiteindelijk kiezen we voor een extra week in Argentinie, in het noordwesten van het land, aan de kant waar de Andes loopt. We lopen daarmee het risico dat we in herhaling gaan vallen, omdat we de Andes streek al gezien hebben, maar ja, je weet pas zeker hoe iets er uit ziet als je het ziet.

We vliegen daarom toch naar Salta, een stad van zo´n tweehonderdduizend inwoners. Het historische centrum valt een beetje tegen. We hadden al mooiere steden gezien. We gaan er nog met een kabelbaantje naar boven, maar het uitzicht valt wat tegen. We hadden al van mooiere uitzichten genoten.

Vanuit Salta gaan we met de bus naar het noorden, richting Bolivia. Het landschap is wel mooi, maar we hebben het idee dat we al eerder iets dergelijks hebben gezien. We slapen in Tilcara, een echt Andes dorpje, maar we hebben het idee dat we al authentiekere Andes dorpjes hebben gezien. We bezoeken de Pucara van Tilcara, een oude Indianenvesting uit het jaar zevenhonderd, maar we hebben het idee dat we al indrukwekkendere vestingen hebben gezien. Zelfs de muziek in Tilcara klinkt als de panfluitmuziek die we eerder hoorden, en natuurlijk vliegt er in de muziek weer vaak een Condor over (het bekende deuntje ´El Cóndor Pasa´). Anje kijkt naar Richard, Richard kijkt naar Anje, en we hebben allebei het idee dat we elkaar ook al eerder gezien hebben.

´s Avonds eten we samen in een leeg restaurant, want Boca speelt tegen Riverplate. De band die ons is beloofd komt niet eens opdagen. Of toch? Voor we het weten zitten we mee te zingen en te klappen met een band van vijftien jongeren uit Chili, Bolivia en Argentinie, die samen op tradionele instrumenten de mooiste Andes muziek laten horen. Nummers van de hoogvlakte die we nog niet kenden, en erg mooi zijn, soms zelf ontroerend. Ineens is het ommetje naar noordwest Argentinie helemaal geslaagd.

De volgende dag bussen we verder naar Humauaca, het meest authentieke Andesdorp van Argentinie, gelegen op drieduizend meter hoogte. We vallen met onze neus in de Andesboter, want het is 2 februari en dan viert het dorp de jaarlijkse processie van La Nuestra Señora de la Candelaria, de heilige dame van het dorp. We horen de pastoor preken over het belang van geloven en feesten, en we zien gaucho´s door het dorp rijden. In de loop van de middag wordt de heilige Señora door het dorp gedragen, en wordt ze (soms emotioneel) uitgewuifd met witte zakdoekjes. Als het zo doorgaat wordt het ommetje naar noordwest Argentinie misschien zelfs nog wel het leukste ommetje van de reis.

Vanuit Humauaca nemen we de bus weer terug naar Salta, en maken we ons op voor een paar dagen naar het gebied ten zuiden van Salta.

Eén van de kerken in Salta
Salta_1.jpg

De Pucara van Tilcara
Salta_2.jpg

Nogmaals de Pucara van Tilcara met op de achtergrond de gekleurde bergen die we in dit gebied veel zien.
Salta_3.jpg

Een onverwacht mooi optreden in het restaurant in Tilcara. Dit is overigens een klein deel van de band, de hele band past niet op één foto.
Salta_4.jpg

De plaatselijke kroeg in Tilcara
Salta_5.jpg

Het paard van één van de gauchos in Humauaca
Salta_6.jpg

Een leuk straatje in Humauaca
Salta_8.jpg

Wat sfeerbeelden van de jaarlijkse processie van La Nuestra Señora de la Candelaria.
Salta_7.jpg

Salta_9.jpg

Salta_10.jpg

Posted by capibara 13:13 Archived in Argentina Tagged tourist_sites Comments (0)

Colonia del Sacramento

29 januari

sunny 28 °C

Buenos Aires ligt aan de Rio Plata, de brede bruine rivier. Op veertig kilometer afstand, aan de overkant van Buenos Aires, ligt het plaatsje Colonia del Sacramento, in Uruguay. We varen met een erg grote maar ook supersnelle boot van Buquebus in ruim een uur naar de overkant.

Het centrum van Colonia lijkt sinds 1680 niet veranderd. Waar Buenos Aires is uitgegroeid tot een miljoenenstad, is Colonia blijven steken in de geschiedenis, en had niemand het stadje meer opgemerkt, tot bleek dat het voor toeristen leuk is om rond te banjeren in zo´n oud stadje. De straatjes zijn nog steeds van een soort kasseien, en de huizen hebben een erg Portugees uiterlijk, wat niet verwonderlijk is, want de Portugezen hebben Colonia gesticht om er vervolgens een aantal jaren later weggejaagd te worden door de Spanjaarden. Olé!

We slenteren wat door de historische straatjes, en slapen in een prachtige pousada, een hotel in een koloniaal gebouw, inclusief patio´s met fonteinen en azulejo´s (oude blauwe tegeltjes) aan de wand. We bezoeken zelfs nog 3 musea; eentje in drie minuten, en de andere twee samen in drie minuten. Er is niet zo gek veel gebeurd in Colonia, behalve dat de tijd er heeft stilgestaan.

Na een historische nacht, nemen we de Buquebus terug naar het hier en nu van Buenos Aires, en zijn we weer terug in Argentinie.

Om een beeld te krijgen van hoe een ´gewoon´ straatje in Colonia eruit ziet.
Colonia_1.jpg

En nog zo´straatje.
Colonia_2.jpg

Het binnenpleintje van ons hotel, voor de deur van onze kamer. Het had slechter gekund....
Colonia_3.jpg

Posted by capibara 12:39 Archived in Uruguay Tagged tourist_sites Comments (0)

Buenos Aires

25 januari t/m 31 januari

sunny 28 °C

We vliegen (´s nachts) de ruim drieduizend kilometer van Ushuaia naar Buenos Aires, de hoofdstad van Argentinië, met zo´n 12 miljoen inwoners. We vliegen waarschijnlijk over ontelbare boerderijen op de pampa van Argentinië.

Buenos Aires blijkt de leukste stad totnogtoe. De stad lijkt op een mix van Madrid, Parijs en Napels,en is gelegen aan Rio Plata, een rivier waarvan de overkant niet te zien is. Daarnaast zijn er diverse kleurrijke wijken, wordt er tango gedanst op straat, en zijn er tientallen theaters. Bovendien kent de stad een rijke en bewogen historie. De Argentijnse economie is momenteel aan het opkrabbelen van de crisis van begin 21e eeuw, en we zien inderdaad relatief veel bedelaars (maar ook heel veel kopiën van Maxima, met blonde haren en mooie bruine kuiten).

We bezoeken (in willekeurige volgorde) de wijken:

  • Microcentro (het centrum): Qua koloniale gebouwen van de 16e en 17e eeuw zijn er mooiere steden, maar tijdens de bloei van de stad eind 19e eeuw zijn er veel grote gebouwen gebouwd, zoals het theater Colón en de diverse regeringsgebouwen. Middelpunt van de stad zijn de luxe winkelstraat Florida, de Avenida 9 de Julio (de breedste boulevard ter wereld), en het Plaza de Mayo, hét plein van de stad waar voetbaloverwinningen worden gevierd en waar presidenten worden gevierendeeld; in 2001 werden hier nog de banken bestormd en moest president Rua met de helicopter vluchten uit Casa Rosada, het roze regeringsgebouw.
  • Palermo: In de wijk Palermo liggen grote stadsparken, en brengen we een bezoek aan het museum over Evita Perón, c.q. Eva Duarte, waar we leren wat een topwijf ze eigenlijk was, omdat ze de Argentijnse vrouwen geëmancipeerd heeft en omdat ze veel heeft gedaan om sociale organisaties op te richten. Over de andere kanten van de familie Perón, zoals de nazi-sympathiën van mijnheer Perón, krijgen we geen informatie. Evita wilde vicepresident naast haar man worden, maar het leger vond dat geen goed idee, waarna Perón zijn vrouw op een zijspoor moest zetten. Ze stierf een paar later, op haar 33e, aan kanker. We zien haar naam nog op diverse muren geverfd. Vaak is de verf nog nat. In Palermo bezoeken we ook het Museo de Arte Latinoamericano. Het is een schitterend museum, met een overzicht van de Latijnsamerikaanse moderne kunst.
  • San Telmo: Een erg kleurrijk wijk, die momenteel een grote rommelmarkt is. In de straten van San Telmo proberen tientallen straatartiesten onze aandacht te verdienen. De leukste is een tangodanser die met een pop danst alsof het een echte danseres is. In de wijk bezoeken we tevens het Museo Historico Nacional, maar een aantal zalen wordt helaas omgebouwd, en blijven we ergens steken in de geschiedenis tussen 1760 en 1820.
  • Tigre: Dertig kilometer buiten Buenos Aires ligt, in de delta van Rio Plata, een soort heel groot Giethoorn. We varen er bootje langs mooie optrekjes.
  • Recoleta: De naam van de luxe wijk is vooral bekend vanwege de begraafplaats met dezelfde naam, waar de grootheden van de Argentijnse geschiedenis liggen, waaronder Evita (nadat haar stoffelijke resten eerst jarenlang in o.a. Italië hadden gelegen). Ze ligt sedert een aantal jaren in het familiegraf van de Duartes.
  • La Boca: Het is niet de veiligste wijk van de stad, maar de taxichauffeur wijst ons aan waar we in elk geval niet heen moeten gaan. La Boca is dé volkswijk van de stad. Rond 1920 bedacht een schilder dat de wijk niet mocht wegzakken in grijze arnoede, maar dat de wijk gekleurd moest worden. Alle bewoners werden opgeroepen om fleurige potjes verf te halen en hun huizen de verfen. Resultaat is dat Caminito, het hart van La Boca, volstaat met huizen in de meest bonte kleuren. Middenin La Boca ligt het voetbalstadion van Boca Juniors, waar Maradona een paar jaar gespeeld heeft. We krijgen een rondleiding door het stadion (met op de tribune de gele erestoel die Maradona voor zijn hele leven heeft gekregen), en we bezoeken het museum van Boca Juniors, waar we een overzicht krijgen van de successen van de club, inclusief een standbeeld van pluisje.
  • Puerto Madero: De haven van Buenos Aires was tot een paar jaar geleden een no-go zone voor toeristen; het was er namelijk erg gevaarlijk. Tegenwoordig niet meer. In navolging van Londen zijn de oude opslagplaatsen gerenoveerd tot luxe appartementen, een leuke boulevard en mooie restaurants (en waar we uitendelijk veel te duur en slecht eten).

In La Boca en San Telmo wordt tango gedanst op straat, maar hoofdzakelijk om toeristen een restaurantje in te lokken of om wat bij te verdienen. Het dansen ziet er overigens wel spontaan uit. We bezoeken op een avond de tangoshow Señor Tango, een soort dinnershow. De show is bijzonder profi en de dansers lijken het wel heel goed te kunnen, maar erg spontaan is het allemaal niet.

Plaza de Mayo
BA_2.jpg

De kerk in Recoleta
BA_3A.jpg

Het tango-koppel in San Telmo
BA_4.jpg

Toch elegant, tango dansen op dikke stampers.....
BA_5.jpg
BA_1.jpg

Ik vergeet steeds de naam, maar volgens mij weet iedereen in Nederland, sinds de bruiloft van Willem en Maxima, hoe dit instrument heet.
BA_6.jpg

Het stadion van Boca Juniors. Kijk vooral in het midden naar de gele bank, dit is de bank van Maradona.
BA_7.jpg

BA_8.jpg

Posted by capibara 14:58 Archived in Argentina Tagged tourist_sites Comments (0)

Fin del Mundo

22 t/m 26 januari 2007

sunny 20 °C

Vanuit Punta Arenas nemen we de bus naar Ushuaia, een lange rit van 12 uur. Rond 20:00 uur zijn we in Ushuaia; het eind van de wereld! Ushuaia is het meest zuidelijk gelegen stadje ter wereld, en daar worden we regelmatig aan herinnerd; elke naam is uitgebreid met ´Fin del Mundo’. Die borden zijn overigens helemaal niet nodig, het landschap geeft zelf al het gevoel dat je aan het eind van de wereld bent, en dat is een bijzonder gevoel. Ushuaia is ook de plaats vanwaar de schepen vertrekken naar de Zuidpool. In de haven liggen dan ook zeer verschillende boten: rondvaartboten, enorme cruiseboten en ijsbrekers in verschillende soorten en maten.

Het gebied waarin Ushuaia ligt, heet Tierra del Fuego: Vuurland. Toen de eerste zeereizigers vanuit Europa door het Beagle-kanaal voeren en enorme kampvuren van de Indianen zagen, gaven ze het gebied zijn huidige naam.

Door de zuidelijke ligging en door het feit dat het in Ushuaia vaak hard waait, zijn wij voorbereid op een paar koude dagen. Zullen we ons thermo-ondergoed dan nu toch echt eens kunnen gebruiken? Dat valt tegen, of eigenlijk juist mee. Als we de eerste ochtend wakker worden, schijnt de zon onze kamer binnen. Bovendien zien we aan de boomtoppen dat het windstil is. Het is dus prachtig weer. We grijpen de kans en maken meteen een leuke boottocht door het Beagle kanaal. We zien veel zwart-witte aalscholvers (die overigens op afstand op pinguïns lijken) en zeeleeuwen en de ´fin del mundo' vuurtoren.

’s Middags lopen we door de enige hoofdstraat van Ushuaia. De straat zit vol met souvenir- en kledingwinkels, maar een terrasje voor een lunch kunnen we niet echt vinden. Dit bevestigt wel dat het uitzonderlijk mooi weer is, het is inmiddels echt wel 20 graden. Terrasweer is hier duidelijk niet normaal.

Aan het eind van de middag nemen we de bus naar het nationaal park Tierra del Fuego. We laten ons afzetten bij Lapataia Bay, de plaats waar ook de highway ophoudt. De highway is hier overigens al niet meer dan een grintweg, maar dat terzijde. Via een mooie wandeling, met prachtige uitzichten over de baai, lopen we naar de beverdam. Op deze plek kun je met wat geluk bevers spotten. Wij zijn er nog steeds niet uit of we wel of geen geluk hadden. We zien ‘iets’ zwemmen met een paar takken in zijn bek. We denken dat het een bever is, maar in het museum hebben we gezien dat bevers geen lange dunne staart hebben. Hebben we dan toch alleen maar een rat gezien?

´s Avonds komen we toevallig terecht in een wel erg leuk (en lekker) restaurant. De biefstukken zijn hier echt erg lekker en ook de Argentijnse wijn is prima. Als je daarbij ook nog eens een prachtig uitzicht op de haven en een heel vriendelijk ober hebt, is dat een goede reden om een paar dagen later nog een keer te gaan.

De tweede dag in Ushuaia gaan we paardrijden aan de rand van het nationaal park. Het is nog steeds zomerweer, we kunnen in ons t-shirt rondrijden. We maken een prachtige rit door een afwisselend landschap. Het terrein is heuvelachtig met bos en af en toe moeten we kleine riviertjes trotseren. Aan het eind zelfs een rivier waar het water tot onze voeten komt. Het voordeel van dit terrein is dat we voornamelijk stapvoets gaan en dat is, zeker achteraf, voor ons wel goed geweest. We hebben een paar dagen behoorlijk spierpijn gehad en dat is waarschijnlijk toch gekomen van het draven en gallopperen langs de kust.

De derde dag brengen we door in het nationaal park. We plakken een aantal wandelingen aan elkaar vast, waardoor we uiteindelijk 4 uur wandelen. Het is vandaag wat frisser, maar het heuvelachtige terrein houdt ons wel warm. Halverwege de wandeling komen we in Ensenada Bay. Hier is echt het eind van de wereld, hier staat namelijk ‘correo fin del mundo´; hét postkantoor aan het eind van de wereld. En uiteraard kun je hier kaartjes kopen van ´fin del mundo´ die je dan daar in de bus kunt doen. Dat is natuurlijk een leuke foto, dus sturen we een aantal kaartjes. Alleen naar de mensen waarvan we het adres uit ons hoofd kennen (... en dat zijn alleen de papa´s en mama´s en oma´s ;-).

De laatste dag zien we dat het ook ander weer kan zijn. We worden wakker van de regen tegen ons raam. Mooi weer voor een museumbezoek. We gaan eerst naar het, hoe kan het ook anders, ‘Fin del Mundo’ museum. Het stelt niet veel voor, maar het is wel een leuk bezoekje. Daarna gaan we nog naar de strafkolonie, dit museum bestaat grotendeels uit gevangeniscellen, waardoor je een beeld krijgt van hoe de zwaarste criminelen van het land hun tijd achter slot en grendel doorbrachten. Het was tot de jaren 50 in gebruik als gevangenis. We zien o.a. de cel van ´groot oor´, een crimineel die erg grote oren had en die erg veel moorden had gepleegd. Omdat het ook tevens het scheepvaartmuseum is, zien we ook nog een collectie van Nederlandse scheepsmodellen.

´s Middags is het even droog, maar in de avond begint het weer te regenen. Het juiste moment om te vertrekken en dat doen we dus ook. We vliegen van Ushuaia naar Buenos Aires, waar het weer een heel ander klimaat is. Het thermo ondergoed zal nu zeker niet meer uit de tas hoeven.

De zeeleeuwen en de aalscholvers.
ushuaia_1.jpg

De Fin del Mundo vuurtoren
ushuaia_2.jpg

En zo ziet een beverdam eruit. Toch knap van die kleine beestjes..
ushuaia_1A.jpg

Correo fin del mundo; hét postkantoor aan het eind van de wereld.
ushuaia_2A.jpg

Posted by anje 14:47 Archived in Argentina Tagged tourist_sites Comments (0)

(Entries 6 - 10 of 50) « Page 1 [2] 3 4 5 6 7 8 9 10 »