A Travellerspoint blog

Uitvalsbasis Posada Cienega

2 t/m 3 november

sunny 24 °C

Posada Cienega is een prachtig oud koloniaal gebouw, waar vast heel veel gebeurd is in de afgelopen honderden jaren. We slapen er toch goed, hoewel het er schijnt te spoken…

Omdat Cienega afgelegen ligt en we geen eigen vervoer hebben, regelen we via de portier van de Posada een chauffeur. ´Alex is your driver´, krijgen we te horen.

We beginnen de dag in Sasquili, een dorp waar de indianenmarkt op donderdag erg kleurrijk schijnt te wezen, dus dat moeten we zien. We mogen overigens niet hardop over indianen spreken, want dat vinden de indianen niet leuk. Ze worden liever ´indigenous people´ genoemd, maar wij houden het toch op indianen. Niet verder vertellen graag.

De markt is inderdaad erg kleurrijk, met natuurlijk weer een dierenafdeling, waar nu ook lama´s worden verkocht, honderden groentenstallen, en veel stalletjes met wat er doorgaans nog meer op indianenmarkten wordt verkocht, zoals plastic emmertjes voor naast het toilet.

Het valt op dat er bovendien veel bloemenstalletjes zijn, met prachtige boeketten. Achter de bloemenstallen vinden we de begraafplaats, de bestemming voor de boeketten. Het lijkt wel jaarmarkt op de begraafplaats, met ijsverkoop tussen de graven. Bij elk graf staat een volledige familie, met busjes verf en kwasten, om de graven een soort ´grote beurt´ te geven. We horen later dat het die dag de jaarlijkse ´dag der doden´ was. Ja, dan is het inderdaad logisch dat er ijsjes en suikerspinnen naast het graf van opa indiaan, euh, opa ´indigenous´, worden verkocht.

Op de markt van Sasquili kopen we een fles water van 2 ½ liter. Kunnen we even vooruit.

We vragen de zwijgzame Alex om ons naar de Cotopaxi vulkaan te brengen, een uurtje of twee verder. De Cotopaxi is de bekendste (slapende) vulkaan van Ecuador, omdat hij de perfecte kegelvorm heeft, met een fraai randje sneeuw rond de top. De witte top is zo´n 6000 meter hoog, en is zelfs vanuit Quito te zien.

Het busje van Alex gaat de laatste paar honderd meter van de steile en hobbelige klim steeds meer ruiken. Als we op 4500 meter parkeren, komt er groene smurrie uit de motor, gevolgd door stoom. We hebben niet het ´Wat en hoe in het Spaans´ nodig om te begrijpen wat Alex bedoelt; hij heeft dringend water nodig om ons weer naar beneden te rijden. Maar waar haalt een mens om 4500 meter hoogte zo´n 2 ½ liter water vandaan?

We laten Alex lekker aanrommelen met zijn busje en onze watervoorraad, en we wandelen van 4500 naar 4800 meter hoogte. Hoewel we inmiddels wat geoefend hebben, moeten we toch vaak pauzeren om op adem te komen. We bereiken na een uurtje de hut, waar de sneeuwgrens begint en onze wandeling het hoogste punt bereikt.

Als we weer op de parkeerplaats zijn, is onze watervoorraad op (in overleg), maar brengt het busje ons weer naar Posada Cienega, waar we met Alex afspreken dat we hem (en zijn busje) graag nog een dagje willen inhuren.

Door een prachtig landschap rijden we twee uur lang langs indianendorpjes, waar vrouwen en kinderen de was doen in de rivier, waar lama´s vrolijk rondgrazen, en waar mannen druk zijn met hun indianen-dingetjes. Onderweg krijgen we weer eens een prachtige blik op de Cotopaxi, en op de stomende en ronkende Tungurahua vulkaan, vlakbij Baños, waar we verderop tijdens de reis nog zullen komen.

De bestemming van deze dag is het Quilotoa kratermeer. Op 3800 meter hoogte ligt de rand van een smaragdgroen kratermeer dat zelf op 3400 meter hoogte ligt. Het is er erg mooi, en zelfs wat toeristisch, met hoofdzakelijk lokale toeristen. We zien veel mensen naar beneden lopen, en op ezels weer omhoog komen.

Wij gaan vandaag niet naar beneden, maar beginnen vol goede moed aan de wandeling over de kraterrand. De wandeling gaat, volgens ingewijden, zo´n vijf uur duren. We zien geen enkele andere wandelaar onze richting opgaan. Als we over de kraterrand lopen, met naast ons een afgrond van 400 meter, krijgen we toch wat knikkende knieën. Het wordt pas echt leuk als blijkt dat het pad erg droog is, en we regelmatig uitglijden. We lopen een uur, houden kort crisisberaad, en besluiten dat het voor familie en bekenden beter is dat we omkeren, omdat er anders misschien geen nieuwe verslagen volgen.

En dan nu, het beeldmateriaal...

De ingang van het kerkhof van Sasquisili. Het was bijna dringen om het kerkhof op te mogen.
kerkhof Saquisili1.JPG

Veel mensen op het kerkhof zitten met een belletje te bellen. Wat het betekent weten we niet, maar het was wel erg bijzonder om overal belletjes te horen.
kerkhof Saquisili2.JPG

Op het kerkhof leek het wel feest. Er werden ijsjes en ananas verkocht en iedereen zat samen.
kerkhof Saquisili3.JPG

Eerder hadden we al gemaild dat het eten van cavia hier min of meer een delicatesse is. We hadden al meerdere keren levende kavia´s gezien. Maar zo zien ze er dus uit als ze een tijdje aan het spit rondjes hebben gedraaid.
gebakken kavia.JPG

De klim naar de Cotopaxi was grotendeels in de wolken. Maar hier kun je een klein beetje zien waar we naartoe moeten lopen.
Cotopaxi.JPG

Het kratermeer van Quilotoa was erg indrukwekkend met de mooie groene kleur.
kratermeer Quilotoa.JPG

Tijdens de wandeling die we langs de rand van het kratermeer hebben gelopen zaten 2 moeders de was te doen bij een waterput. De kinderen waren wat aan het spelen, de lama´s stonden er gezellig bij te grazen. Die mogen terug de was weer dragen. Voor onze foto wilde één van de kinderen graag even poseren.
kratermeer Quilotoa 2.JPG

Posted by capibara 18:23 Archived in Ecuador Tagged tourist_sites

Email this entryFacebookStumbleUpon

Table of contents

Be the first to comment on this entry.

This blog requires you to be a logged in member of Travellerspoint to place comments.

Login