A Travellerspoint blog

Paracas en Lagune van Huacachina

12 t/m 14 november

sunny 25 °C

Zondag zijn we met de Royal Class bus van Ormeño van Lima naar Paracas gegaan. De bussen in Ecuador waren aardig, maar dit was echt een luxe bus. We zijn allebei wel eens met een mindere bus naar de wintersport gereden.
De rit verliep dan ook geruisloos en we werden bijna voor de deur van ons hotel (Mirador) afgezet. Paracas is een klein vissersdorp dat bekend is vanwege het National Park Paracas en de Islas Ballestas. Dat is ook de reden van ons bezoek. De meeste toeristen verblijven in Pisco, in Paracas is het daarom ´s avonds erg rustig. Overdag verandert dat, om 8:00 uur komen de busjes uit Pisco.
Toch zijn er voldoende restaurantjes, voornamelijk familierestaurantjes waarvan de dochter met de menukaart op de boulevard staat. Al die dochters proberen ons naar hun restaurant te lokken. Allemaal zijn ze het best en overal krijg je een Pisco (het lokale drankje) gratis. We kiezen toevallig het enige restaurant met live ´muziek´. De opa van 87 zit in een hoekje gitaar te spelen en zingt er ook bij. Om de 2 a 3 liedjes rookt hij een sigaretje en dan speelt hij weer verder. Het eten was prima en de bediening was eigenlijk gewoon te aardig. Erg schattig. En Pisco Sour blijkt best lekker te zijn.
Maandag beginnen we de dag met een boottocht naar Islas Ballestas. Met een speedboot krijgen we eerst een voorproefje op de Nazca lijnen. Er staat een kandelaar in de rotsen gekekend. De oorsprong is onduidelijk, er doen veschillende verhalen de ronde. De eilanden worden ook wel het ´Galapagos van de armen´ genoemd. Zelfs als je al op Galapagos bent geweest, zijn ook deze eilanden weer leuk. We zien ontzettend veel vogels, pinguïns en zeeleeuwen. Het aantal is duidelijk meer dan op Galapagos, maar het zijn minder soorten. En het stinkt er meer. Er valt ongeveer 30 cm vogelpoep in 7 jaar. Om de 7 jaar halen ze het eraf om de mest voor andere doeleinden te gebruiken.
´s Middags maken we met een groep een bustocht door het National Park dat voornamelijk uit zand bestaat. Hierbij brengen we ook een bezoek aan het museum en gaan we naar een strand. Het was een leuke tocht.
Dinsdag begint de dag verrassend. Richard doet zijn sokken aan. OK, het waren sokken die hij gisteren ook aan had. Ze roken dus lekker ... Eén sok voelde voorin wat hard, dus Richard kneep om te voelen wat het was. Het bleek erg hard. Dus die sok maar even op de kop uit schudden. Er bleek een enorme tor in die lekker warme sok te zitten. Een tor doet gelukkig geen kwaad, maar het was even schrikken. En waarschijnlijk vinden kakkerlakken zo´s sok ook wel lekker.
Na het ontbijt gaan we eerst met de taxi naar Ica. We gaan daar naar het streekmuseum. Het ritje er naartoe was niet prettig, de chauffeur vond het leuk om het gaspedaal net iets te ver in te drukken. Daar zullen we nooit aan wennen, dat blijft spannend. Maar gelukkig ging het ook nu weer goed. Het was ook maar een ritje van een uur. Het museum was aardig, maar vooral de mummies maakten het speciaal. Er waren veel en ze waren nog in goede staat.
Na het museum hebben we tickets gekocht voor de dag van morgen (via Nazca naar Arequipa). Daarna heeft onze chauffeur ons nog een kwartiertje verder gereden naar de Lagune van Huacachina. Het is een mooie oase temidden van zandduinen. We hebben er een mooi hotel geboekt. De middag gebruiken we om bij het hotel in de zon/schaduw te zitten. Zwemmen kan niet, het zwembad is tijdens een aardbeving, slechts 2 weken geleden, beschadigd. We zien geen schade, maar blijkbaar is de bodem gevaarlijk met uitstekende stukken.
Om 4 uur maken we een toch met een ´boogie´ met chauffeur door de zandduinen. Voor mij (Anje) zijn zwarte pistes met skien niet weggelegd, die zijn echt te steil en dus te eng. Als er donker zwart zou bestaan, dan waren deze zandduinen deels donkerzwart. Met de boogie gingen we daar recht naar beneden vanaf. In het begin vond ik dat behoorlijk spannend. Als je omhoog rijdt, zie je niet waar je naar beneden gaat, zo steil was het. Pas als je over de rand bent, zie je de ´afgrond´. Maar ook dit ging weer helemaal goed. Bovendien is het ´business as usual´ en gaan er dagelijks meerdere boogies rond crossen. De omgeving was prachtig. Zo ver als we konden kijken, zagen we zandduinen. Het enige afwijkende waren, in één gebied tussen de duinen, kippenschuren. In een rustige omgeving met veel wind schijnen ze het goed te doen.
Op een hoge zandduin genieten we van de zonsondergang. Het zandsurfen slaan slaan we over, het boogieën is spannend genoeg.

Pinguins op Islas Ballestas
parac1.JPG

Zeeleeuwen op Islas Ballestas
parac2.JPG

´De kathedraal´ in Paracas NP
parac3.JPG

Bij het museum van Ica ligt buiten een typisch Peruaanse hond; een kale hond. Het ziet er ´eng´ uit, gelukkig zijn ze ook hier vrij uniek en zie je voornamelijk de normale honden zoals we die thuis ook kennen.
ica_hond.JPG

De boogie waarmee we door de zandduinen hebben gereden.
oase1.JPG
oase2.JPG

Posted by anje 18:43 Archived in Peru

Email this entryFacebookStumbleUpon

Table of contents

Be the first to comment on this entry.

This blog requires you to be a logged in member of Travellerspoint to place comments.

Login