A Travellerspoint blog

By this Author: capibara

Puerto Natales

14 januari t/m 16 januari

sunny 14 °C

Het is zo´n zes uur met de bus van El Calafate in Argentinië naar Puerto Natales in Chili. Het landschap is licht heuvelachtig, geel door de kleur van gras, en langs de kant van de weg springen guanaco´s en schapen weg. De grens blijkt niet veel meer dan een houten wegrestaurant, genaamd Cerro Castillo, met in de wijde omtrek alleen hele grote boerderijen. Het meeste land in Patagonië is namelijk privé eigendom van dergelijke boerderijen, die hier estancia´s genoemd worden.

Puerto Natales is erg kleurrijk, met pastelkleurige huizen en tientallen houten vissersbootjes. Het stadje is gelegen aan één van de fjorden van Chileens Patagonië. In de verte zien we diverse eilanden, vaak met besneeuwde toppen. We maken er een prachtige boottocht langs de gletsjers van Balmaceda en Serrano, en lunchen op de terugweg op een estancia, middenin de natuur, ver weg van de bewoonde wereld.

De Balmaceda gletsjer:

pto_Nat_1.jpg

Best zwaar die Serrano gletsjer:

pto_Nat_2.jpg

Vissersbootjes in Puerto Natales:

pto_Nat_3.jpg

Posted by capibara 11:10 Archived in Chile Tagged tourist_sites Comments (0)

El Calafate

10 januari t/m 13 januari

semi-overcast 15 °C

We vliegen in anderhalf uur van Bariloche naar El Calafate. We vliegen over bergen, vaak besneeuwd, en over honderden kleine en grote meren. Bij El Calafate ligt het Lago Argentino, het grootste meer van Argentinie, met een melkblauwe kleur (zo schijnt die waterig blauwe kleur te heten). Het meer wordt gevuld met smeltwater van de diverse gletsjers die vanaf de Andes naar beneden glijden.

El Calafate is gezellig, leuk, niet groot, en volledig gericht op toeristen die tochtjes naar de gletsjers willen maken. Net zoals wij doen.

Onze eerste tocht gaat met de bus naar het nationaal park Los Glaciares, een gigantisch groot beschermd gebied, waar een aantal gletsjers te vinden is, zoals de Perito Moreno, de bekendste van het stel en een internationaal natuurmonument. We naderen de Perito Moreno via een slingerende weg, wat de spanning behoorlijk opbouwt. Zagen we daar om de hoek inderdaad een grote ijsmassa?

Uiteindelijk regent het oh’s en ah’s in de bus. We zien vanaf een afstandje een witte en blauwe ijsmassa van een paar kilometers breed en zo’n dertig kilometer lang, die zich tussen de bergen naar beneden worstelt, om tot rust te komen boven het Lago Argentino. De voorkant van de gletsjer is 70 meter hoog, en raakt bijna het vaste land. Eens in de paar jaar kan het water van het meer er niet meer langs stromen, en stijgt de waterspiegel tientallen meters. De druk loopt daardoor zo sterk op dat het tot een gigantische knal leidt waarbij het water met geweld een weg vindt. Grote stukken ijs breken daarbij af.

Met de bus rijden we vervolgens door naar een aantal uitzichtpunten, waar de gletsjer van dichtbij te bewonderen is. Vooral het geluid is bijzonder. Het kraakt constant, en met geweld vallen stukken ijs van de voorkant van de gletsjer met veel gedonder in het meer.

De Perito Moreno is erg groot, maar eigenlijk toch maar gemiddeld van omvang. In het bergachtige grensgebied van Chili en Argentinie ligt namelijk een ijsklomp van maar liefst 400 kilometer lang, met tientallen gletsjers. De ijsmassa ontstaat door de 10 meter neerslag die jaarlijks op de bergen valt, meestal in de vorm van sneeuw, die uiteindelijk verijst.

Later in middag beleven we de Perito Moreno pas echt. We varen met een bootje naar de overkant van de gletsjer, en krijgen daar ijzers ondergebonden. We doen een "minitrekking" over de gletsjer. We lopen over een heuvelachtig ijslandschap, met kleine watervallen die langs het ijs naar beneden komen. Van de gids horen we dat we wijdbeens omhoog moeten lopen, en als een soort aap naar beneden, om geen buitelingen te maken. We volgen zijn advies gewillig op, en klauteren vervolgens gedurende twee uur als volleerde minitrekkers over de gletsjer. Het is erg leuk. Na afloop krijgen we heel toepasselijk een glas Whiskey on the rocks, met ijs van de gletsjer.

De volgende dag is het een herhaling van zetten, en is het bovendien niet echt mooi weer. We varen met een grote catamaran langs een aantal andere gletsjers in het nationaal park. De Upsala gletsjer is de grootste in het park, met zo'n duizend vierkante kilometer, ongeveer de oppervlakte van Buenos Aires. In de Onelli baai maken we een korte wandeling naar een baai met honderden grote en kleine ijsschotsen, die door de wind richting de oever worden geblazen. Het is een sprookjesachtig gezicht, vooral als we, natgeregend en verkleumd, steeds meer gezichten herkennen in de ijsschotsen. Die schots lijkt wel op Alice, die daar op Miralda, en die schots met dat rookpluimpje erboven lijkt wel een beetje op Marielle.

Perito Moreno:

El_Cal2.JPG

Los dos Hollandeses:

El_Cal1.JPG

Richard "minitrekt" op de gletsjer met ijzers onder de schoenen:

El_Cal3.JPG

Het topje van de ijsberg?

El_Cal4.JPG

Zijn we weer:

onelli_baai1.JPG

Onelli baai:

onelli_baai2.JPG

p.s. 1: Vergeten te vermelden: tijdens onze autotocht door Chili hadden we een keer de autoradio aangezet, en ineens hoorden we Marco Borsato, die in duet met Lucie Silvas 'Everytime I think of you' door de Chileense ether tetterde. We schrokken er nogal van, maar gelukkig waren er geen tegenliggers.

p.s. 2: De foto's van Paaseiland staan inmiddels ook op de site.

Posted by capibara 16:32 Archived in Argentina Tagged tourist_sites Comments (1)

Bariloche

6 januari t/m 10 januari

sunny 20 °C

Bariloche blijkt top, in alle opzichten. De stad lijkt uit Zwitserland geïmporteerd, inclusief Sint Bernards waar toeristen mee op de foto kunnen. De stad is ook behoorlijk groot, met zo´n honderdduizend inwoners, en is puur gericht op het toerisme, maar dat heeft voor ons ook grote voordelen, waaronder het ETEN.

We eten gerookte zalm (supervers en zo dik als de schoenzolen van onze wandelschoenen), heerlijke boterzachte forel met kappertjes, Argentijnse biefstukken, (Zwitserse) fondue, en vooral veel, heel veel chocolade. In Bariloche zit namelijk een aantal grote chocoladefabrikanten, die in de stad winkels hebben die groter zijn dan een doorsnee supermarkt bij ons, en dan alleen maar met bonbons en andere chocolade. We blijven een paar dagen in Bariloche.

De stad ligt aan het mooie en grote Lago Nahuel Huapi, in de buurt van tientallen andere meren, en er is een aantal skigebieden in de buurt.

We kayakken een paar uur op een klein meertje (wat met wind tegen ineens toch best heel groot lijkt te zijn).

We wandelen in het skigebied van El Catedral, waar de Argentijnse jetset in juli en augustus de latten onderbindt (32 liften).

En we mountainbiken in Villa La Angostura, aan de andere kant van het Lago Nahuel Huapi, een luxe vakantieplaats waar ook Maxima ooit ontgroend schijnt te zijn.

Wat al snel opvalt in Argentinië, is dat de mensen erg aardig zijn, en er erg westers uizien (blond haar, blauwe ogen, lange benen). Bovendien hebben ze de opvallende gewoonte om de hele dag met een thermoskan te lopen, die ze gebruiken om een uitgeholde kalebas te vullen met een mysterieus goedje, waarna ze dat goedje met een zilveren rietje opdrinken. Het is Mate Yerba, een soort bittere kruidenthee, met veel cafeïne. Het is hét middel om vriendschap en genegenheid te tonen. Sla nooit een mate af als hij wordt aangeboden! Wij hebben nog niks aangeboden gekregen...

Sjakie in de chocoladewinkel:

Bariloche1.JPG

Sjaantje gooit sneeuwballen in Catedral.

Bariloche2.JPG

Kayakken op een meertje:

Bariloche3.JPG

Posted by capibara 16:22 Archived in Argentina Tagged tourist_sites Comments (0)

Cruce del Lagos

5 januari

sunny 25 °C

Na Chiloë, leveren we de auto in op het vliegveld van Puerto Montt, een leuke havenstad in midden Chili en poort voor cruises naar het zuiden van Chileens Patagonië.

Wij gaan vandaag via diverse boot- en bustochten van Puerto Montt in Chili naar Bariloche in Argentinië. De tocht is supertoeristisch en flink aan de prijs, maar erg fraai. We gaan eerst een paar uur met de bus vanuit Puerto Montt, via het mooie ("Duitse") Puerto Varas, langs de oevers van het grote Lago Llanquihue, naar Parque Nacional Vicente Pérez Rosales, waar we de prachtige waterval La Novia zien met op de achtergrond de Osorno vulkaan.

We verlaten de bus halverwege de ochtend en stappen met 306 andere passagiers op een grote catamaran, die ons gedurende anderhalf uur naar de overkant van het Lago Todos Santos vaart. Het water is azuurblauw. De oevers van het meer zijn onbewoond, begroeid met naaldwoud, en lopen omhoog in de richting van een aantal besneeuwde vulkanen.

We arriveren in Peulla, op de grens van Chili naar Argentinië, waar we vervolgens via een tweede busritje, een tweede boottochtje, een derde busritje en een derde boottochtje, afgezet worden in een prachtig gelegen haventje van het Lago Nahuel Huapi, waarna we met onze vierde en laatste busrit bij ons hotel in Bariloche worden afgezet.

Beelden zeggen meer dan ik:

Bootje nummero uno:

Cruce_del_lagos_4.JPG

De Osorno vulkaan vanaf Lago Todos Santos:

cruce_lagos1.JPG

Nog even in Chili:

cruce_lagos2.JPG

Voldoende fraaie vergezichten:

cruce_lagos3.JPG

p.s.: we hebben de vorige lichtingen foto´s op DVD laten branden in plaats van op CD, wat op zich wel efficiënt is, maar helaas hebben de meeste computers in de Internetcafé´s geen DVD lezers. Veel beeldmateriaal houden jullie daarom tegoed. Bij het vorige verslag over Chiloë hebben we inmiddels ook wat foto´s gezet.

Posted by capibara 15:54 Archived in Argentina Tagged tourist_sites Comments (0)

Pucon (nog steeds met huurauto)

30 december t/m 1 januari

all seasons in one day 20 °C

Vanaf de Panamericana zien we aan de horizon een schitterende vulkaan met eeuwige sneeuw steeds dichterbij komen. De vulkaan is een stuk lager dan de vulkanen in Ecuador, die we eerder zagen, maar het is hier kouder dus ligt er meer sneeuw op. De Vulcan Villarrica is zo´n 2800 meter hoog. In het dorpje Villarrica zien we het spiegelbeeld van de vulkaan in het kristalheldere water van het gelijknamige meer. Ja, het is een erg fraai gezicht.

We rijden langs de oever van het Villarica meer door naar Pucon, het hart van het Chileens merengebied, in noordelijk Patagonie. Omdat we de jaarwisseling naderen die mogelijk tot volle hotels leidt, hebben we namelijk drie nachten gereserveerd in Pucon. Het dorp lijkt een kopie van een Alpendorp, met veel glimmende houten huizen, skiverhuur en apfelstrudels op de menukaart. Veel hotels en restaurants hebben Duitse namen, dus Hatzmann voelt zich al snel thuis.

Het blijkt inderdaad druk in Pucon. Het stadje is een populair toeristenoord, met een groot zwart strand aan het meer. Het is rond de jaarwisseling lekker druk op het strand.

Vanuit Pucon maken we diverse rondjes met de auto, door schitterende dalen, en vaak over onverharde wegen. We rijden bijvoorbeeld op Oudjaarsdag via het schitterende Lago Cabargua, over dikke keien, naar Nationaal Park Huerquehue, een erg groot park met diverse bergen en ongerept naaldwoud. We wandelen er een paar uur bergop, en daarna weer een paar uur bergaf.

Op de terugweg rijden we naar Huife, waar we een andere atractie van de omgeving ontdekken; las termas. Rondom Pucon liggen verspreid in het berglandschap, en vaak erg afgelegen, namelijk zo´n tien termale baden. De baden worden gevuld met bronwater dat verwarmd is tot maximaal 42 graden, hoewel de baden met die temperatuur worden afgeraden.

We bedenken ons op diezelfde Oudjaarsdag dat we inmiddels al weken prachtig weer hebben. Dat hadden we beter niet kunnen bedenken… We zijn op Oudjaarsavond rond negen uur weer terug in Pucon, en de lucht wordt steeds donkerder. Als we ons hebben omgekleed om Pucon onveilig te gaan maken, regent het. Als we naar het strand lopen voor het vuurwerk, plenst het. De regen komt met bakken uit de hemel. Samen met duizenden Chilenen tellen we af, tot om twaalf uur het vuurwerk losbarst. In Chili blijken mensen niet zelf vuurwerk af te steken, maar wordt het centraal geregeld. In Pucon zien we, beschermd door onze paraplu, een prachtig vuurwerk dat erg lang doorgaat.

Op Nieuwjaarsdag rijden we Vulcan Villarica op, richting het kleine skigebied op de vulkaan, maar na een uurtje hobbelen over de onverharde weg, keren we weer om. De middag brengen we door in de termale baden van Menetue, prachtig gelegen aan een klein meer, waar we veel Bandaria´s zien, rare grote vogels met een gele borst en een lange kromme snavel. Ze maken veel kabaal.

Posted by capibara 16:16 Archived in Chile Tagged tourist_sites Comments (0)

(Entries 11 - 15 of 37) « Page 1 2 [3] 4 5 6 7 8 »