A Travellerspoint blog

Peru

Titicacameer Peru

27 en 28 november 2006

semi-overcast 15 °C

We zijn met de bus van Cusco naar Puno gegaan. Een rit van ongeveer 6,5 uur continue op een hoogte van ongeveer 4000 meter. Onderweg hadden we prachtige vergezichten, o.a. op met sneeuw bedekte bergpieken. Het was dus een prachtige rit. Ondanks dat deze dag, maar vooral voorgaande nacht, mijn buik van streek was, kon ik toch ook van deze rit genieten. Wel was het onderweg nog even schrikken. De chauffeur zag twee jongetjes op de fiets over het hoofd. Hij week te laat uit en raakte één van de jongens. Gelukkig hadden beide jongens helemaal niets en kwamen we allemaal met de schrik vrij. De uiteindelijke uitwijkactie van de chauffeur was nl best heftig. De chauffeur had er gelukkig wel van geleerd en reed vervolgens heerlijk rustig naar Puno.

Net voor Puno kregen we een mooi uitzicht op het Titicaca meer. Het was een zonnige dag, waardoor we ook hier weer een mooi uitzicht hadden. Puno zelf zag er in eerste instantie bepaald niet aantrekkelijk uit. Het was een grauwe stad met veel huizen die niet afgebouwd waren.

Op het busstation merkten we dat het buiten erg warm was. Dat is opmerkelijk als je bedenkt dat je nog steeds op 3800 meter bent.

Het centrum van Puno viel gelukkig erg mee. Er was een leuk plein met een kerk en er was een gezellige winkelstraat met veel restaurantjes en reisbureaus. Wij gebruiken ons hotel als reisbureau en boeken voor de volgende dag een boottocht naar de Uros eilanden en het eiland Taquile. Volgens afspraak worden we de volgende dag om 6:45 uur opgehaald en om 7:00 uur stappen we aan boord van onze rondvaartboot. Er zitten ongeveer 20 toeristen op de boot en een gids. Na ongeveer een half uur varen zijn we bij de Uros eilanden. De gids voorziet ons van veel en duidelijke informatie; hij spreekt goed Engels. Het eerste dat we leren is de betekenis van Titicaca. Titi is poema en caca is grijs; het Titicaca meer is dus het meer van de grijze poema. Als je het meer vanuit de lucht bekijkt (de gids laat een satelietfoto zien), dan zie je de figuur van een poema en van een konijn. Wat we al wisten, maar wat de gids ons toch nog een paar keer verteld is dat het Titicacameer het hoogst bevaarbare meer ter wereld is, 180 kilometer lang, 60 breed.

De Uros eilanden zijn ongeveer 50 rieteilandjes die dicht bij elkaar in het Titicacameer liggen. Op elk eiland staan ongeveer 8 tot 20 rieten huisjes waar de Uros mensen wonen. Het lijkt allemaal erg toeristisch en het geeft een beetje een Efteling gevoel. Toch is dat niet terecht, de mensen wonen nl echt op deze manier en dat doen ze al jaren. Het verschil met vroeger is echter dat ze nu wel min of meer leven van de toeristen, maar niet vóór de toeristen, wat onze gids ons benadrukt. Het Uros volk wil een traditie in stand houden en daarom blijven ze op dezelfde manier leven. Nu maken ze echter veel handwerk dat ze verkopen aan toeristen en daarmee verdienen ze hun geld.

We meren aan bij een van de eilanden waar we aan ´wal´ mogen. Het voelt vreemd om op een eiland van alleen riet te lopen. Het is zelfs zo dat het eiland vastligt met een soort van anker (oftewel dikke kei). Als ze willen kunnen ze het eenvoudig verplaatsen. Dat geldt overigens ook voor de rieten huizen. Die zijn erg licht en eenvoudig te verplaatsen. Best handig als je je buren zat bent. Een douche en een wc hebben de mensen niet. Het meer dient als toilet en vervolgens wordt het water uit het meer ook gebruikt als douche, als was-´machine´, drinkwater, etc. Het riet wordt ook gegeten, we mogen zelfs een stukje proeven. We krijgen ook koekjes, we nemen aan dat die ook van riet zijn gemaakt. Tenslotte heeft elk eiland ook nog een mooie rieten boot. Op die boot worden wij, door 2 echte Uros vrouwen, naar een volgend Uros eiland gepeddeld. Ook hier kunnen we een kijkje nemen in het leven van de Uros mens. Overigens, de Uros kinderen hebben ook een Uros school op één van de Uros eilanden. Voor de middelbare school moeten ze naar Puno. Uiteindelijk is het toch wel een bezoek waar we van onder de indruk zijn. Het is bijzonder dat mensen zo leven op een meer waar het toch ook best heel koud kan zijn.

Na ons bezoek aan de Uros eilanden gaan we naar Taquile eiland. Dit is het op één na grootste eiland in het Titicaca meer en dit is een ´normaal´ eiland. Het dorp ligt op een heuvel, we moeten dus een stukje klimmen. Dat valt niet mee op deze hoogte. In het dorp is een mooi Plaza de Armas. De mensen die hier wonen en rondlopen, zijn bijzonder gekleed. De traditionele mannen dragen bijvoorbeeld een muts met een mooie gekleurde pompoen. Aan de kleur van de muts en de dikte van de pompoen kun je zien of de man getrouwd is of niet. Bovendien draagt de getrouwde man een klein geborduurd tasje op zijn heup. In dat tasje zitten coca bladeren. Die mogen ze alleen kauwen als ze getrouwd zijn. De vrouwen dragen een zwarte sjaal om hun hoofd met daaraan ook weer de gekleurde pompoenen. Als de sjaal openstaat is de vrouw getrouwd. Vrouwen die niet getrouwd zijn, en dus verlegen zijn, lijken meer op moslimvrouwen. De belangrijkste man van het eiland is te herkennen aan de zwarte hoed.

We maken een mooie wandeling over het eiland en hebben lunch op één van de terrasjes. De gids krijgt bij aankomst op het eiland te horen waar hij met zijn groep mag lunchen. Ergens wordt bijgehouden dat iedere eilander evenveel verdient aan toeristen. Het menu schijnt ook overal hetzelfde te zijn; groentesoep, forel (of omelet) met patat en rijst en coca- of muntthee.

Om 14:00 uur moeten we terugvaren naar Puno. In de loop van de dag is de kans groot dat het meer op een zee gaat lijken en de golven dus te hoog worden. Om te voorkomen dat we niet meer terug kunnen, moeten we om 14:00 uur vertrekken. Het eerste stuk merk je inderdaad dat de golven al hoger zijn, maar uiteindelijk blijkt het allemaal mee te vallen. Wel is het behoorlijk koud op het dek van de boot. Als we om 16:30 uur terug zijn in Puno kijken we terug op een geslaagde dag. En op een geslaagde reis door Peru. Dit was ons laatste ´uitje´ in Peru, morgen gaan we de grens over naar Bolivia!

Op het eerste rieteiland
titi_per_1.JPG

En dit is echt het woonhuis van de Uros mensen
titi_per_2.JPG

Een Uros vrouwtje
titi_per_3.JPG

De Uros boot
titi_per_4.JPG

De vrouw met de zwarte sluier met pompoenen op Taquile
titi_per_5.JPG

De muts met de pompoen van een getrouwde man
titi_per_6.JPG

Het tasje voor de cocabalderen van de getrouwde man
titi_per_7.JPG

Een poortje, waarvan je er meerdere hebt op Taquile.
titi_per_8.JPG

Posted by anje 16:23 Archived in Peru Tagged boating Comments (0)

Nog meer historie, rondom Cuzco

26 november

all seasons in one day 17 °C

We blijven nog een dag extra in Cuzco, omdat er vlakbij de stad nóg meer Incaruïnes te bezoeken zijn. Na de diverse ruïnes in Heilige Vallei en natuurlijk Machu Picchu, blijven we nu vlakbij Cuzco. Met een taxi rijden we de tien kilometer naar de hoogstgelegen ruïne Tambo Machay, om vervolgens te voet de andere opgravingen te bezoeken, en terug te lopen naar Cuzco.

In vogelvlucht de kenmerken:

  • Tambo Machay: een plek waar de Incakoning op zijn tijd een bad nam met heilig water;
  • Puca Pucara: een vesting om de toegang tot Tambo Machay en de Heilige Vallei te bewaken;
  • Qenko: een religieus centrum, waar uitgehakt in een grote rots, een aantal offerplaatsen te zien is;
  • Sacsayhuaman: de meest indrukwekkend ruïne van het kwartet. Sacsayhuaman bestaat uit hoge zigzaggende muren, die zijn opgebouwd uit naadloos op elkaar passende stenen van soms 50 ton zwaar. Het is niet honderd procent zeker waar de vesting voor gebruikt werd, maar het meest waarschijnlijk is dat het een religieus centrum was.

En dan nu de medische rubriek:

[list]
[*]We hebben allebei inmiddels behoorlijk last van de buik, waarschijnlijk door de hoogte en het gehobbel in het lokale transport. Bij Anje beperkte het toegenomen toiletbezoek zich tot 1 dag, bij Richard is het in Cuzco begonnen maar is het eind van de chocolademelkachtige ontlasting nog niet in zicht.
[*]We hebben allebei een paar lippen waarmee je verf van de muur kunt schuren. Ondanks diverse beurten met Labello hangen de vellen eraan.

Tambo Machay
sexy_1.JPG
Puca Pucara
sexy_2.JPG

Een kindje dat we tijdens onze wandeling tegen kwamen en blij hebben gemaakt me een koekje.
sexy_3.JPG

Het vrouwtje dat ons van lekker yoghurt en koekjes heeft voorzien.
sexy_4.JPG

Qenko
sexy_5.JPG

Sacsayhuaman
sexy_6.JPG

Posted by capibara 15:53 Archived in Peru Tagged tourist_sites Comments (0)

Machu Picchu

24 en 25 november

all seasons in one day 17 °C

In 1911 is hoog in de bergen een verborgen en inmiddels verlaten Incastad gevonden, die postuum de naam Machu Picchu heeft gekregen. Omdat de Spanjaarden de stad nooit gevonden hebben, ondanks de geruchten over het bestaan ervan, is de stad relatief intact gebleven, hoewel de jungle de gebouwen in 500 jaar behoorlijk overwoekerd had.

Er zijn tegenwoordig drie manieren om Machu Picchu te bereiken; vier dagen lopen over de oude Incapaden c.q. de Incatrail, met de trein en bus, of een mix daarvan, zoals wij doen. Tijdens de echte Incatrail van 4 dagen, lopen de wandelaars, met gemiddeld 2 Peruanen per toerist voor het sjouwen van de bagage, de tenten en proviand.

We nemen de trein naar kilometer 104, waar we de laatste dag van de Incatrail lopen. Met twee andere Nederlanders, Ruud en Ria, en een gids maken we een prachtige wandeling door semi-regenwoud, en lopen we in totaal 14 kilometer, bergop en bergaf. Het is erg rustig op het pad, en we passeren een aantal andere Incaruïnes op de flanken van de berg. Bij de hoogste Incaruïne Wainay Wuayna zien we tientallen tenten van de wandelaars die de gehele Incatrail lopen. Ze zien er vermoeid uit.

Vanaf Wainay Wuayna lopen we naar beneden en bereiken we rond vijf uur de Zonnepoort, waarvandaan we Machu Picchu zien liggen, inmiddels verlaten door de honderden toeristen die de stad dagelijks bezoeken. Het is erg fraai, vooral omdat net op dat moment de zon doorbreekt en de oude stad sprookjesachtig verlicht. We bewaren het echte bezoek aan de stad voor een dag later. We dalen af naar Aguas Calientes, waar we ons onderkomen voor de nacht vinden.

De volgende dag staan we om vijf uur op, en staan we als een van de eersten aan de ingang van Machu Picchu, ruim voor de echte toeristenstroom die rond negen uur op gang komt.

Onze wandelgids leidt ons gedurende drie uur rond langs de belangrijkste gebouwen van Machu Picchu. Het is erg leerzaam. In Machu Picchu is o.a. de enige zonnewijzer gevonden die niet door de Spanjaarden is vernietigd, omdat de stad immers nooit gevonden is door de conquistadores. Ook de diverse tempels zijn in goede staat teruggevonden, en we krijgen zo een mooi beeld van deze Incastad, waarvan nooit zeker zal zijn wat de Inca´s exact in de stad deden, omdat er geen geschriften van zijn. Waarschijnlijk was het een belangrijk administratief en religieus centrum.

Halverwege de ochtend lopen we zonder gids door Machu Picchu, maar hebben we inmiddels wel de regenponcho´s aangetrokken, want het regent behoorlijk. We lopen nog naar een oude Incabrug, die tegen een steile wand is aangebouwd. Toeristen mogen de brug, na een aantal ongelukken, niet meer zelf lopen.

Aan het eind van de middag nemen we de trein en bus weer terug naar Cuzco.

De trein waarmee we naar km 104 rijden.
Mapu_trein.JPG

Tijdens de wandeling.
Mapu_trail1.JPG
Mapu_trail2.JPG

De Incaruïne Wainay Wuayna tijdens de wandeling.
Mapu_trail3.JPG

Tijdens de wandeling zien we prachtige bloemen waaronder veel orchideeen.
MP_6.JPG

En hier hebben we het allemaal voor gedaan. Het prachtige uitzicht op een verlaten Machu Picchu.
MP_1.JPG

In Machu Picchu lopen ook lama's die, net als wij, rustig over het Inca-pad wandelen.
MP_2.JPG

De toegangspoort tot Machu Picchu.
MP_3.JPG

De zonnewijzer.
MP_4.JPG

Toch jammer dat het ging regenen en we onze regenjassen en pocho{s aan moesten.
MP_5.JPG

Posted by capibara 09:05 Archived in Peru Tagged tourist_sites Comments (0)

de Heilige Vallei van de Inca´s

22 t/m 24 november

all seasons in one day 21 °C

Cuzco was volgens de Inca´s dus de navel van de wereld, en dat is goed te zien in de omgeving van Cuzco. Rond de stad ligt de Heilige Vallei van de Inca´s. Tijdens een aantal tochten bezoeken we een aantal van de vele archeologische opgravingen in de vallei.

In de dorpen Pisac, Chincheros, Ollantaytambo, Urubamba en Maras zien we Inca forten, Inca tempels en Inca terrassen. De diverse Inca steden en vestingen zijn verbluffend harmonieus gebouwd als integraal onderdeel van de bergen. De aanwezige rotsen werden gebruikt als onderdelen van de tempels en gebouwen, waardoor het vaak niet te zien is waar de natuur eindigt en waar de gebouwen beginnen. Erg fraai. De muren van de belangrijke gebouwen zijn gebouwd met stenen waarvan het niet voor te stellen is hoe de Inca´s die stenen zo naadloos op elkaar hebben gekregen, en hoe ze stenen van wel 50 ton omhoog hebben gekregen. Ze hadden namelijk geen machines, en het bewerken van ruwe rots tot gladde stenen was monikkenwerk, om nog maar te zwijgen over de inspanning die gemoeid was met het omhoog krijgen ervan. Er schijnen duizenden dwangarbeiders nodig te zijn geweest om de zware stenen naar boven te krijgen.

Een Inca terras is overigens geen terras met tafeltjes en parasols waar men Inca Cola (de lokale Cola variant) of coca thee schenkt, maar is een terras dat tegen de berghelling is gebouwd om gewassen te telen. De Inca´s waren meesters in het aanleggen van terrassen c.q. andenes, en in Moray zien we het ´Wageningen´ van de Inca´s. Hoge cirkelvormige terrassen werden er gebruikt als proeftuin voor de Inca boeren.

In de Inca steden en heiligdommen bevinden zich vaak zonnewijzers, die de Inca´s gebruikten als ijkpunt voor het agrarisch jaar. Op de kortste dag werden offers gebracht aan de Zon, om zeker te stellen dat de zon de volgende dag wel weer terug zou keren. De kortste dag wordt overigens nog steeds herdacht in Cuzco en omgeving. De zonnewijzers zijn door Spanjaarden stelselmatig vernietigd omdat het volgens de conquistadores heidense instrumenten waren.

Los van de Inca historie, is de Heilige Vallei ook qua natuur heel erg mooi. We zien boeren en boerinnen in lokale klederdracht de groene en okerkleurige akkers bewerken, met op de achtergrond besneeuwde bergtoppen. Over de zandpaden lopen halverwege de middag honderden kinderen in schooluniform vele kilometers van school naar huis, en ze vinden het allemaal leuk om ´Hello´ naar ons te roepen en vervolgens giebelend door te lopen.

Tijdens onze tochten door de Heilige Vallei maken we gebruik van een aantal soorten vervoer dat Peru kent:

  • Gewone taxi: gemiddeld kost een tochtje zo´n 8 euro per uur.
  • Taxi collectivo: tussen sommige steden rijden personenauto´s die voor een vast bedrag passagiers meenemen. Een ritje van een uur tussen Urubamba en Cuzco kost ons 1 euro per persoon.
  • Gewone bus: met knieruimtes die gericht zijn op de Peruaan en niet op de gemiddelde lange Europeaan, waardoor we vaak nogal krap zitten. Een rit van twee uur kost zo´n euro per persoon.
  • Bus collectivo: de leukste vorm van vervoer. Bij twaalf passagiers denken wij al dat het minibusje echt te vol zit, maar tijdens de rit van Urubamba naar Ollantaytambo zitten we met twintig mensen, een melkbus en twaalf bossen uien opgevouwen in zo´n busje.

Een straatje in Chincheros:

Chincheros1.JPG

Anje en een boerinnetje, dat nog boos werd omdat we slechts 1 sol in haar hand legden voor de foto:

Chincheros2.JPG

Een handwerkmevrouw van de handwerkcooperatie uit Pongobamba:

Chincheros3.JPG

De rode wangen heeft ze omdat ze een Indianenmeisje is dat op 3500 meter hoogte woont:

Chincheros4.JPG

De markt in Urubamba:

urubamba.JPG

Twee Nederlanders en de duizend zoutpannen van de Salinas:

salinas2.JPG

De Salinas, zonder twee Nederlanders:

salinas1.JPG

Wat hadden die Inca´s grote stenen (het fort in Ollantaytambo):

Ollantay3.JPG

Inca´s waren gemiddeld 1,50 meter lang. Anje is langer:

Ollantay2.JPG

Een Inca trap in het fort in Ollantaytambo:

Ollantay1.JPG

Raar trappetje langs de Inca terrassen in Moray:

Moray2.JPG

Moray, het Wageningen van de Inca´s:

Moray1.JPG

Posted by capibara 15:53 Archived in Peru Tagged tourist_sites Comments (0)

Cuzco

vanaf 19 november

all seasons in one day 20 °C

We vliegen van Arequipa naar Cuzco c.q. Cusco. Tijdens de tussenlanding in Juliaca is het zonnig, maar krijgen we te horen dat we voorlopig toch niet verder kunnen vliegen omdat het in Cuzco hondenweer is. Na zes weken prachtig weer, lijken we binnenkort voor het eerst de regenjasjes nodig te hebben, als we ooit nog in Cuzco komen…

Na anderhalf uur volgt het groene licht, fasten we onze seatbelts wat strakker, en vliegen we naar Cuzco, het centrum van het Inca-rijk, ´de navel van de wereld´, op 3400 meter hoogte. We stellen ons in op een gemene landing, maar het valt gelukkig mee. Als we onze ogen weer opendoen staan we veilig stil op het kleine vliegveld.

Wat de verschillende reisboeken ons over Cuzco hebben beloofd, klopt. Het is zelfs nog mooier en aparter dan we ons hadden voorgesteld. De Inca´s hadden Cuzco als hoofdstad. De meeste Inca-gebouwen en tempels zijn echter door de Spanjaarden vernietigd, en op de fundamenten van de afgebroken Inca gebouwen zijn kerken of kloosters gebouwd. Desondanks zijn er nog veel sporen te zien van de oude beschaving. Een groot aantal Inca-muren en fundamenten is nog duidelijk te herkennen. Bovendien is een aantal restanten kundig gerestaureerd, en zien we in de Kathedraal van Cuzco zelfs een officieel pardon uit 1981 van de koning van Spanje aan de Inca´s en de andere Indianen. Het spijt de Spanjaarden vijfhonderd jaar na dato toch echt wel dat er miljoenen Indianen zijn gedood en dat geprobeerd is om alle sporen van de oude beschavingen weg te wissen. Hasta mañana, amigos.

De Spanjaarden hebben van Cuzco overigens wel een echt meesterwerk gemaakt. Langs de Plaza del Armas staan schitterende koloniale gebouwen. De pracht en praal in de Kathedraal valt niet te beschrijven; er staan tientallen zilveren en gouden altaars, tabernakels en andere kerkelijke zaken, en de muren hangen vol met prachtige schilderijen. Het edelmetaal van de Inca´s, zoals de grote gouden lama´s, dat in Cuzco gevonden werd, is door de de Spanjaarden omgesmolten en verwerkt in de eigen kerken in Zuid-Amerika of in Sevilla of Santiago de Compostella.

Cuzco wordt gedurende een week onze uitvalsbasis voor bezoekjes aan diverse oude Inca-steden in de Heilige Vallei van de Inca´s, met als sluitstuk een bezoek aan Machu Picchu, de heilige en verborgen Inca-stad, die pas in 1911 werd ontdekt.

Daarnaast wordt ´de navel van de wereld´ onze uitvalsbasis voor een frequenter bezoek aan het toilet; de hoogte of het eten leiden namelijk tot tijdelijke uitval van een deel van ons reizigersduo.

Plaza de Armas Cusco
Cusco_Armas.JPG

De kathedraal van Cusco
Cusco_kath.JPG

Het klooster in Cusco dat gebouwd is op de beroemdste plek van het Incarijk, op de zonnetempel of Coricancha.
Cusco_zontemp.JPG

Posted by capibara 17:38 Archived in Peru Tagged tourist_sites Comments (0)

(Entries 1 - 5 of 9) Page [1] 2 » Next